Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

«Τα άγρια και τα ήμερα»

🌿 Από την εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα προσφύγων.
Συμμετοχή της Άννας Φιλίππου:
Απόσπασμα από «Τα άγρια και τα ήμερα» του Μιχάλη Γκανά.
IV
Πέτρα που φέγγει μέσα μου τις νύχτες. Εδώ ξαπόστασαν γυναίκες φορτωμένες, εδώ ραμφίσαν τα πουλιά σιωπές όταν συννέφιαζε, δεν έβρεχε κι όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Χαμήλωνε το σύννεφο, ώσπου ακουμπούσε τις σκεπές, έγλειφε ως τα θέμελα τους τοίχους, λαλούσαν οι σφαγμένοι πετεινοί κι αρμένιζε το κάθε σπίτι μοναχό του, ενώ ακινητούσε το χωριό.
Ξενιτεμένοι κουνούσαν τότε τα μαντίλια τους. Από πολύ μακριά. Μπορεί κι από τον κάτω κόσμο.


Εικόνα: «Μαύρο πλαίσιο», Wassily Kandinsky

Kατηγορίες
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ

Ποιήματα για τις λέξεις που αντιστέκονται, τη μοναξιάo της καθημερινότητας το θλιμμένο γύρω, τον έρωτα που διαφεύγει και τον χρόνο που γλιστράo τα παιδιά που μεγαλώνουν, και τον πρόσφυγα που ψάχνει να βρει το όνομά του στη γλώσσα μαςo τους φίλους, τη γειτονιά, το ποδήλατο, την ελευθερία, το καλοκαίρι, τις ρώγες σταφυλιούo τη μάνα, τη νοσταλγία, τα ερωτήματα της ύπαρξης, το άδηλο αύριοo με λοξό, απρόοπτο και πολύσημο λόγο -ποιητικό. (ΙΑΝΟΣ)

Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

Ποίημα για την ημέρα του πρόσφυγα

🌿 Από την εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα προσφύγων.


Ποίημα για την ημέρα του πρόσφυγα


Μια βάρκα περιμένει στο γιαλό παράμερα κουλουριασμένη στα σχοινιά της, στις δέστρες τις αναμένει αυτούς που θα τους μεταφέρει σε μια άλλη γη περιμένει εκεί ανάμεσα στις ψαρόβαρκες κι είναι μια βάρκα όχι σαν τις άλλες είναι μια βάρκα πλαστική γκρίζα και μουντή δεν έχει τίποτα να προσφέρει αλλά κλείνει μέσα της τα όνειρα της Αισε του Μοχαμεντ του Σαπρυ και της Χάναν εκεί στον ξυλινο πάτο της θα καθίσουν τα κορμιά και θα σκύψουν το κεφάλι βαθιά μέσα στην πραμάτεια τους από μουχλιασμένα ρούχα και τροφές θα είναι σκυμμένοι μέχρι να δουν την απέναντι ακτή, μόνο τότε θα σηκώσουν το κεφάλι ψηλά και το σώμα θα πάρει μια άλλη στάση και το πρόσωπο θα αρχίσει να συσπάται


Μέχρι να βγει από τα τρίσβαθα των πνευμόνων μια κραυγή, μόλις η καρίνα της βάρκας σταματήσει στην βοτσαλωτή ακροθαλασσιά, εκεί θα σκύψει ξανά ένας Αχμέντ και θα φιλήσει το χώμα και την γη που τον δέχτηκε μια Χαντιτζα θα αγκαλιάσει το βρεμένο μωρό της και θα παρακαλέσει έναν αόρατο θεό να τους κρατήσει ζεστούς κι ένας Ράφι ένας αποδεκατισμένος άνθρωπος που έχει αφήσει τα χιλιάδες κομμάτια του από δω και από κει σε δωμάτια, χωράφια, πλατείες και πεζούλια, μέχρι την στιγμή που ένα χέρι θα τον αρπάξει και θα του δώσει την πρώτη γουλιά νερό.


Ύστερα η βάρκα αυτή, η σανίδα , η σωσίβια λύτρωση του, θα μείνει εκεί διαλυμένη σαραβαλιασμένη να την παρασέρνουν τα κύματα βγάζοντας έναν επιθανάτιο βρόγχο σαν να λέει έκανα το καθήκον μου τον έφερα σώο,τώρα κάνε με κάτι άλλο να μην μείνω στις σκιές να λυτρώσω κι άλλους, αλλού, όπου με βγάλει ο δρόμος αυτού που εσείς αποκαλείται πρόσφυγα!


Βασίλης Παχνουδάκης
Εικόνα: Jovcho Savov, «Η Γκουέρνικα του Αιγαίου»

Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

🌿 Από την εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα προσφύγων.


…Σε όλη τη διαδρομή ψαχούλευε με αγωνία τις τσέπες.
«Αυτό μονάχα πρόλαβα να πάρω…λίγο χώμα
από αυτό που πατούσα, κάποτε, ελεύθερος…».
Και ξάφνου, ανάβλυσαν μυρωδιές από τη γη των προγόνων.
«Θα καταφέρω να το κουβαλήσω σε μια άλλη γη?»
Σιγή. Το βλέμμα στραμμένο στον ήλιο. Χαμογέλασε. Δάκρυσε.
Ίσως οι αχτίδες που χόρευαν στο ατόφιο γαλάζιο
να του έδειξαν κάποιο σημάδι για έναν τόπο ελευθερίας,
αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.


Μαρία Θωμάδη
Εικόνα: Sergei Dykov, «Οικισμός αστεριών», 2017, ζωγραφική σε χαρτί. Φωτογραφία Andrzej Rozwadowski

Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

🌿 Από την εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα προσφύγων.


‡ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ
Σκαλώνει το φεγγάρι στο σύρμα απόψε
μόνος ανάμεσα σε τόσους, τίποτα δεν έχω
η θάλασσα τα ρούφηξε όλα στα μαύρα της νερά
αν άμποτε βγω από δω θα ξαναζήσω
αλήθεια, στη γλώσσα σου πώς με φωνάζεις;


ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΥΔΗΣ
~Το ποίημα περιλαμβάνεται στη συλλογή Εν Αρχή ην ο Λόγος, εκδ. Παρατηρητής, σελ. 52.
Εικόνα: Alwy Fadhel, «To ταξίδι»

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

🌿 Από την εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα προσφύγων.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Ένα χαρτί , ένα στυλό
Και σκέψεις μπερδεμένες
Τι να γράψω;
Κοιτάζω σαστισμένη
Δεν θα κλάψω.
Μάτια υγρά, χείλη στεγνά
Και πεινασμένα
Απ του πολέμου την φωτιά ξεφύγανε
Εικόνες κι αναμνήσεις
Τα αγαπημένα τους τα πρόσωπα σκιές
Μες την καρδιά κρατήσανε,
Και σε ένα ψεύτικο όνειρο
Όλα τα βαφτίσανε
Σε ελπίδα γυρισμού.
Μα η πορεία προς το άγνωστο επώδυνη
Η επιβίωση σκληρή
Σε χώρες μακρινές
Πού ‘χαν κι αυτές ανάγκη
Και κρίση οικονομική
Κι ας ήταν σε ειρήνη


Με την αβεβαιότητα του μέλλοντος παρούσα.
Συνθήκες εξαθλίωσης
Και συγκυρίες πανομοιότυπες
Χάνει η ζωή το νόημα
Ψυχές που τριγυρνάνε
Χωρίς να ξέρουν τι ζητούν
Να ψάχνουν ουτοπίες
Και να μάχονται
Και ξαφνικά όλα ασήμαντα
Καράβι η ζωή σε καταιγίδα
Φουρτουνιασμένη θάλασσα
Με κύματα θεριά , και με ριπές ανέμων
Μαύρα νερά , σκοτάδι,
Κανείς δεν θα βγει ζωντανός
Από τον κυκεώνα.
Το πέρασμα στενό , μισόκλειστη η πόρτα
Κι όποιος διαβεί, το τι τον περιμένει άγνωστο
Θα γίνει ένας αριθμός ,
Στου ταξιδιού το δρόμο.
Στου χρόνου το κυνηγητό
Σαν έρμαια, πιόνια μελαγχολικά


Σε ενός ασπρόμαυρου σκακιού την βάση
Κανείς δεν νοιάζεται για αυτά
Που είναι απρόσωπα
Κάποιος θα κάνει ρουά ματ
Κάποιος θα χάσει.
Κοιτάζω από το παράθυρο
Φυσά , χιονίζει βρέχει
Μες στο κατακαλόκαιρο
Κανένας δεν αντέχει,
Με όλα που συμβαίνουν
Κι η φύση μπερδεμένη
Σε αλλοπρόσαλλους καιρούς
Αν θα έχει επιζώντες
Και ποιος ξέρει;


ΜΑΡΙΑ ΜΠΡΙΛΗ-ΚΑΛΟΥΤΑ
Εικόνα: Sandro del Prete, «Η στρεβλή σκακιέρα»

Kατηγορίες
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ 2022 ΧΙΟΣ

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Deus otiosus

Deus otiosus


Άγιες γαρδένιες
σε υγρούς κύκλους γυναικών
επιπλέουν
φλεγόμενες δονήσεις
ιεροί χοροί
ταλαντώσεις της ύλης
σε αφανή κενά


Λάμψη
σε σώματα σκόνης
στην παύση του χρόνου αιωρούνται
πύρινες γλώσσες χρωμάτων
επιβραδύνονται
εισχωρούν στο κρανίο
από αντεστραμμένα κάτοπτρα


Ορθώνομαι
καθώς μαγνητίζομαι
από σφαίρα μάγματος


Σήμερα δεν με καίνε
σε τηλε-πυρά
τα ενδελεχή προγράμματα


Με σώζουν
ανερχόμενοι από τη λάσπη
λωτοί


Είμαι το μάτι που μου χάρισε
το χέρι του Θεού
Μαριάννα Ταφ


Ζωγραφική : Paul Gauguin

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

Στιγμιότυπο

Στιγμιότυπο


Με ξέφτια σύννεφα ο ουρανός
τα δέντρα στην πλατεία γερασμένα
ο Άγνωστος Στρατιώτης
αγκυλωμένος αδιάφορος
σε έναν έρωτα
η χαραγμένη καρδιά
στο άδειο παγκάκι


Άγγελος Ερατεινός

Φωτογραφία : Andre Kertesz – Broken Bench, New York, 1962

(https://www.ifocus.gr/…/1894-mia-fotografia-ena-sxolio…)

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

Στερνό ταξείδι

Στερνό ταξείδι


Μες απ’το φινιστρίνι της ανίας
προσμένω το φεγγάρι να φανεί
και βάζω πλώρη για άλλη θάλασσα.
Μα απ’ όλα πάνω αχνοπροβάλλει
η έγνοια η δική σου κι η μορφή σου
της έρημης ζωής μου εσύ παντάνασσα


Και πλέω απ’ αστέρι σ’ άλλο αστέρι
με την αγρύπνια πάντα σύντροφο
και πάντα με πορεία την ερήμωση
ως που να’ ρθώ στον κάβο της αγάπης
και ν’ απαγγιάσω στων ματιών σου το λιμάνι
στερνό μου αραξοβόλι εσύ και λύτρωση.


Αντώνης Λάρδας
Ζωγραφική :Γιάννης Τσαρούχης