Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

[Ανάβυσσος]

[Ανάβυσσος]


Τοπίο ρευστό κολάζ
δοκιμές εστίασης
σε πρώτο πλάνο ο σχοινοβατης
στο τεντωμένο καλώδιο της ΔΕΗ
στο βάθος δύο νησιά
σε αναμονή συνάντησης.
Τα ψευδοποδια απεργούν απόψε
και πως να σ’ αγγίξω
με αυτά τα αδέξια χέρια που όλο δείχνουν τον ορίζοντα.
Σύννεφα ρίχνουν ζάχαρη
άχνη στους αχαρους όγκους.
Η θάλασσα ένα πένθος σιωπηλό
τα σπίτια πεταμένα
παιδικά τουβλάκια στο πάτωμα
πουλι που κρωζει αποχωρώντας από το πλάνο
μοιάζει να ξημερώνει
κι ας είναι απόγευμα
χρόνος το δευτερόλεπτο
λεπτό ο χρόνος
μετράω μα οι μονάδες μέτρησης διαφεύγουν
Ξύπνα
κι έλα
να κάνουμε τον κόσμο
τρισδιάστατο.


Αξιώτη Αργυρώ


Ζωγραφική : Κώστας Σπυριούνης

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

«Χειμερινή Ώρα»

🌊«Χειμερινή Ώρα»
το φως στο πλάι
είχα σήμερα
την ώρα που η χεριά
σε έκοβε στη μέση
με την κίνηση του κεφαλιού
μια μπροστά μια προς το βυθό
ακολουθώντας της ανάσας το ρυθμό
το πρόσωπό σου αποκάλυπτε ήλιε
στράφταλο στου πελάγους την αγκαλιά
υδατοπερατός δεν είμαι
κι όμως η πανταχού παρούσα φύση σου
Οκτώβρη μήνα στην τελευταία του μέρα
με περιέχει εμένα
τους φόβους μου
τους παφλασμούς
την αλμύρα
που τη ραπίζει ο άνεμος
τελειώνει τώρα το ποίημα
κι ακόμα δεν έχω αναφέρει τ’ όνομά σου
κι όμως είσαι σε κάθε θα που τολμώ
κάθε λα που λαχταρώ
κάθε σσ που σου μιλώ
στο ωμέγα
όπως αιώνια ή έρωτας
που ομολογώ


Μιχάλης Μελαχροινούδης


🎨Pierre-Auguste Renoir

Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

Για τη Θάλασσα

🌷 «Ημέρα Ποίησης» και το Σείστρο γιορτάζει με ποιήματα που ακούστηκαν στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μαστίχας, με θέμα τη #thalassa
🌊Για τη Θάλασσα
Αγαπημένη μου Θάλασσα,
Εσύ,
που κυματίζεις αέναα σε χειμώνες και θέρη,
πόση ηρεμία γεμίζεις στο κουρασμένο μου μυαλό!
Πόσες σκέψεις μου να ξέρες ταξίδεψαν μακριά
από τους θορυβώδεις ρυθμούς με το χορό σου…
Πόσες γκρίζες νότες σβήστηκαν
από το πεντάγραμμο της καθημερινότητας
και άρχισε η σύνθεση απ’ την αρχή.
Αγαπημένη μου Θάλασσα,
Ο ήλιος σε λούζει περήφανα με φως
κι εσύ καθρεφτίζεις ψυχές και σώματα
στα καταγάλανα νερά σου.
Κι εγώ, κάθομαι στα λιλάδια* με μάτια κλειστά,
λίγο χαρτί και μελάνι
για να σου γράψω μια «καλημέρα»,
ένα «ευχαριστώ», «τα λέμε αύριο»…
*στη χιώτικη διάλεκτο το λιλάδι (εν. αριθμός – τα λιλάδια πλ. αριθμός) σημαίνει μικρή στρογγυλή πέτρα

Ποίηση – φωτογραφία : Μαρία Θωμάδη


🌷

Kατηγορίες
ΕΡΩΤΙΚΟ

Κι αυτόν το χρόνο
στα γνωστά χώματα των χωραφιών μας
με τα μάτια σου
τις ανοιγμένες ανεμώνες
θα θαυμάσω


Άγγελος Ερατεινός
🎨Van Gogh

Kατηγορίες
ΕΡΩΤΙΚΟ

Να κοιμηθώ στα δάκτυλά σου

Να κοιμηθώ στα δάκτυλά σου
Με ρώτησες τι χρώμα βερνίκι να αφήσεις
να ζήσει στα νύχια σου
και σου είπα λευκό.
Ήθελα να δω πως είναι
τα μικρά Κυκλαδίτικα σπίτια
πάνω στα δάκτυλά σου.
Τι όμορφα σπιτάκια είναι.
Δεν ξέρω σε ποιο να διαλέξω
να κοιμηθώ απόψε.
Δεν τα άφησες όμως μόνα
τα μικρά σπιτάκια.
Έβαλες και κήπο.
Ίσως επειδή είμαι σπόρος.🌱
Βαγγέλης Ευαγγελίου , απο τη συλλογή «Μετά το Ωμέγα», Αθήνα 2021

🎨Ζωγραφική :Ελύτης

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Απρίλης μήνας

Απρίλης
ξαναθυμάται η φύση
τοπίο ξεχασμένο
αντικατοπτρισμός ζωής
ολάνθιστος

Απρίλης
ξαναθυμάται η φύση
μ΄ ευωδιαστό άρμα
στα πράσινα λιβάδια
αντρειωμένος

Απρίλης
ξαναθυμάται η φύση
μελωδικό αφύπνισμα
χρυσάφι ριγμένο
ολόξανθος

Απρίλης
ξαναθυμάται η φύση
μ΄ ένα αγριολούλουδο
ήλιος κρεμασμένος
ιερουργός

Αχιλλέας Φιστουρής

Πίνακας ζωγραφικής : Maurice Denis – 1891

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ερείπιου νοσταλγία

Ερείπιου νοσταλγία
Σε τούτη την ανηφοριά
σ ένα χωράφι που ευωδιάζει αφοσίωση
ταξίδεψαν πολλές γενιές
κάτω από βυζαντινά αρχαία κεραμίδια
σ ερείπιο που ήταν κάποτε κυψέλη της αγάπης
μα λίγο λίγο το ξεκλήρισε του χρόνου το σαράκι.
Η αντηλιά που εξατμίζεται και πάει
είναι οι μέρες και οι νύχτες και τα πάθη του
τ ανέμου οι χιλιόχρονες φωνές
η πίκρα της ακλάδευτης ελιάς στο παραθύρι
τ αγιόκλημα που αγκομαχά
να κρύψει την ορφάνια του.
Είναι οι βαριές φωνές των πατεράδων
των γυναικών τα γιασεμιά που ανθίζαν στο λαιμό
και των παιδιών τα ματωμένα γόνατα.
Η μνήμη που δεν έσβησε και σέρνεται στα χόρτα
κι αχνοβολά στο θυμιατό της νοσταλγίας.

Αντώνης Λάρδας

Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ανθισμένες Μυγδαλιές

Αγναντεύω τις ανθισμένες μυγδαλιές
που ασπροφορούν,
νεαρές τις κοιτάζω,
με ανάλαφρες περπατησιές.
Τα αέρινα χάδια τους, χαραγμένα
σε φλούδα ανεμοδαρμένη,
τα ρουφούν απ´ τον ίσκιο τους
ερωτευμένοι.
Εναποθέτουν με φιλιά
τη ζέση των χειλιών
από δάκρυα και λαχτάρα.
Η αφή απαλή και βελούδινη
κι αυτές λυγίζουν φουσκωμένες
στα χέρια ενός
ευωδιαστού ανθόκαμπου.
Και κυκλοφορεί μεταξύ τους,
με έναν αγέρα μυρωμένο
μια απόκοσμη μουσική,
τρατάρει τότε κάθε μικρό
ανθόκλαρο για να γευτείς.
Και το νέκταρ μεθυστικό,
που απ´ τη λάσπη
παλιών νεροσυρμών,
ανασταίνει και τη θλίψη.
Εκεί που διασταυρώθηκα
με τα μάτια σου
κι εσύ θα ταξιδέψεις
από το χάος της αβύσσου
και θα αρμενίσεις
από το λευκό για λίγο,
των ανθισμένων μπουμπουκιών,
που αστραποβολούν στα σκοτάδια.
Μια αστραπή είναι
άλλωστε η ζωή
που κάποτε γιγαντώνεται
κι άλλοτε ερωτοτροπεί,
μα βυθίζεται ες αεί,
πριν το λυκαυγές της ανατολής


Αχιλλέας Φιστουρής
Ζωγραφική : Βίνσεντ βαν Γκογκ

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

[мама]

[мама]
Ξύπνησα κόκκινη
-σειρήνες-
πανομοιότυπα της ιστορίας ουρλιαχτά.
Ο γάμος θα ‘ναι πάντα ματωμένος
η φόνισσα και πάλι θα σκοτώνει θηλυκά.
Τ’ αγάλματα θα δείχνουν άλλες χώρες
τα περιστέρια θα ξεμένουν στα χαρτιά.
Ξύπνησα δίχρωμη
-σημαία πολέμου-
γεωγραφία που μαθαίνεται με βία
από παλιά.
Παιδιά τρομαγμένα στοιχειώνουν τη μέρα
παιδιά σκοτωμένων
σε υπόγεια φρικτά
αγκαλιάζουν τυχαία
όποια πρώτη γυρίσει
στον ήχο του φόβου
στον ήχο μαμά.
Αργυρώ Αξιώτη
🎨Mark Rothko, no14

Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

Κασσάνδρα\Βόρειο ημισφαίριο-νότιο ημισφαίριο

Κασσάνδρα\Βόρειο ημισφαίριο-νότιο ημισφαίριο


Κασσάνδρα,
κοιμάσαι
και το κεφάλι σου έχει το σχήμα πυραύλου
σε κάθε σου τίναγμα στο μαξιλάρι
χέρια κόβονται
κορμιά διαμελίζονται
άντρες μένουν ανάπηροι
μητέρες χάνουν παιδιά
ορφανεύει ο κόσμος
γυναικοκτονίες
αντροκτονίες
παιδοκτονίες
αυτό το βαθύ ρήγμα μέσα σου
η επαναλαμβανόμενη μνήμη του πόνου
ένα βαθύ χαντάκι από την πάλη αρσενικών δυνάμεων
μία πληγή που δεν κλείνει
σου έδωσε το χάρισμα
χρησμός από τα χαρακώματα
κανείς δε σε ακούει
«Οι άγιες μέρες»
έλεγες
«χτίζονται πάνω στα κουφάρια των αθώων»¨
«Η ειρήνη»
έλεγες
«φτιάχνεται από τη σιωπή των πεινασμένων»
«Ο νέος κόσμος: βόρειο ημισφαίριο- νότιο ημισφαίριο»
εκείνοι φωτογραφίζονταν μπροστά από μαγαζιά που πουλάν καφέ
τούρλωναν τα οπίσθια τους
φούσκωναν τα χείλη τους
φωτογραφίζονταν παίζοντας το παιχνίδι του εντυπωσιασμού
ένας ολόκληρος εγκάθετος εξωτερικός πολιτισμός αλλοίωνε το είναι τους
Κασσάνδρα,
κοιμάσαι στα μεταξωτά σου σεντόνια
περιμένοντας τα δώρα της Αθηνάς
ξύλινα αλογάκια ίπτανται στη μαλακή ουσία του rem σου
αισιόδοξη συνεχίζεις τη βόλτα σου
με τα καλά σου παπούτσια διασχίζεις εγκλήματα απανωτών πολέμων
σε έναν κόσμο ίσης ευκαιρίας υποταγής προσταγής
γεννάς παιδιά και τα στέλνεις στρατιώτες
στην Ουκρανία
στη Συρία
στο Ιράκ
στο χρηματιστήριο
στην αγορά εργασίας
στον πόλεμο κάποιου άλλου
το γεννάς με πόνους
με σπασμούς
με συγκίνηση
με χαρά
με αγάπη
με τρυφερότητα
το στολίζεις
το πλένεις
το καθαρίζεις
το φροντίζεις
το μεγαλώνεις
το χτενίζεις
χτυπάει και το κάνεις καλά
το προετοιμάζεις για πάλη αρσενικών δυνάμεων
το σταυρώνεις
του δίνεις την ευχή σου
και ύστερα
για το χρυσό
για το χαλκό
για το πετρέλαιο
για το φυσικό αέριο
για τους υδρογονάνθρακες
για κάποιο ορυκτό
για έναν μισθό
για μια άγνωστη νέα ουσία που ορίζει τις τιμές στην αγορά
το στέλνεις στο θάνατο
όλοι Πρίαμοι
κανείς δε θα πει όχι.
[Μαριάννα Ταφ]
painting:
La Guerre\The War _Pablo Picasso ^1951
~as Massacre in Korea