Kατηγορίες
Χωρίς κατηγορία

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

🌿 Από την εκδήλωση για την παγκόσμια ημέρα προσφύγων.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Ένα χαρτί , ένα στυλό
Και σκέψεις μπερδεμένες
Τι να γράψω;
Κοιτάζω σαστισμένη
Δεν θα κλάψω.
Μάτια υγρά, χείλη στεγνά
Και πεινασμένα
Απ του πολέμου την φωτιά ξεφύγανε
Εικόνες κι αναμνήσεις
Τα αγαπημένα τους τα πρόσωπα σκιές
Μες την καρδιά κρατήσανε,
Και σε ένα ψεύτικο όνειρο
Όλα τα βαφτίσανε
Σε ελπίδα γυρισμού.
Μα η πορεία προς το άγνωστο επώδυνη
Η επιβίωση σκληρή
Σε χώρες μακρινές
Πού ‘χαν κι αυτές ανάγκη
Και κρίση οικονομική
Κι ας ήταν σε ειρήνη


Με την αβεβαιότητα του μέλλοντος παρούσα.
Συνθήκες εξαθλίωσης
Και συγκυρίες πανομοιότυπες
Χάνει η ζωή το νόημα
Ψυχές που τριγυρνάνε
Χωρίς να ξέρουν τι ζητούν
Να ψάχνουν ουτοπίες
Και να μάχονται
Και ξαφνικά όλα ασήμαντα
Καράβι η ζωή σε καταιγίδα
Φουρτουνιασμένη θάλασσα
Με κύματα θεριά , και με ριπές ανέμων
Μαύρα νερά , σκοτάδι,
Κανείς δεν θα βγει ζωντανός
Από τον κυκεώνα.
Το πέρασμα στενό , μισόκλειστη η πόρτα
Κι όποιος διαβεί, το τι τον περιμένει άγνωστο
Θα γίνει ένας αριθμός ,
Στου ταξιδιού το δρόμο.
Στου χρόνου το κυνηγητό
Σαν έρμαια, πιόνια μελαγχολικά


Σε ενός ασπρόμαυρου σκακιού την βάση
Κανείς δεν νοιάζεται για αυτά
Που είναι απρόσωπα
Κάποιος θα κάνει ρουά ματ
Κάποιος θα χάσει.
Κοιτάζω από το παράθυρο
Φυσά , χιονίζει βρέχει
Μες στο κατακαλόκαιρο
Κανένας δεν αντέχει,
Με όλα που συμβαίνουν
Κι η φύση μπερδεμένη
Σε αλλοπρόσαλλους καιρούς
Αν θα έχει επιζώντες
Και ποιος ξέρει;


ΜΑΡΙΑ ΜΠΡΙΛΗ-ΚΑΛΟΥΤΑ
Εικόνα: Sandro del Prete, «Η στρεβλή σκακιέρα»