Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Κάθομαι στο ζεστό μου το κρεββάτι
βλέπω να χάνονται να πνίγονται στα λάθη
Μέσα σε ψέμα βρίσκονται ριγμένοι
μιλούνε για τσεκούρι και μαχαίρι
Τώρα σε πόλεις και χωριά ενώ μπαίνουν
θολώνουνε τα μάτια και υγραίνουν για εκείνους που λιγοστά υπάρχοντα μαζεύουν
Ζωές και μοίρες τώρα θα στοιβάζουν σε καταφύγια και λεωφορεία σφαδάζουν
Και όλα στις φλόγες θα τυλίγονται μες στους καπνούς τα σώματα θα σφίγγονται…
Μια μέγγενη της ιστορίας ο πλούτος
που δίχως έμπνευση λαίμαργα κατακτά, χωρίς να μας ρωτήσει,
ήρθε, πήρε την άνοιξη, πήρε και τη χαρά.
Δε θέλω είπα, φώναξα, δε μ’ άκουσε, χτυπήθηκα στα στήθια
Δεν έχω πια εικόνα και τυφλά ψάχνομαι μες στην δική μου την αλήθεια.
Δε θέλω είπα, στρίγγλισα, κραυγή μισή δε βγήκε.
Μονάχα κάτι σκίρτησε σαν τρέμουλο και μου είπε:
«Παράλογα τα άλογα τα λόγια του πολέμου
Κι αυτός ο κόσμος πώς παρέλυσε έτσι Θεέ μου!».
Ύστερα από τον καναπέ σηκώθηκα λιγάκι, κι είπα μια βόλτα πια να βγω να δω το φεγγαράκι.
Έτσι είναι όταν ντύνεσαι ο παρατηρητής
Πιο μασκαράς
δεν γίνεται λιγάκι να βαφτείς;
Νιώθεις πως συναισθάνεσαι, λες πως λυπάσαι. Πόσο;
Ιδέα αυτού του τέρατος θαρρώ δεν έχεις τόσο.
Αχ και πώς θα ταν άραγε λιγάκι να αγαπάς;
Ουκρανία 2022 (6η ημέρα)
Δήμητρα Σκανδάλη
🎨Π. Πικάσο, «Γυναίκα που δακρύζει» 1937

Advertisement

από apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία
Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s