Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

Μα­νώ­λης Ανα­γνω­στά­κης

Ο Μα­νώ­λης Ανα­γνω­στά­κης, γε­νή­θη­κε σαν σή­με­ρα 9 Μαρ­τί­ου 1925.
Είναι από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους ποι­η­τές της με­τα­πο­λε­μι­κής γε­νιάς, αν και η πρώτη λο­γο­τε­χνι­κή εμ­φά­νι­σή του έγινε την πε­ρί­ο­δο της κα­το­χής, σε ηλι­κία 17 χρό­νων. Γεν­νή­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη από γο­νείς Κρη­τι­κούς. Μα­θη­τής, ακόμα, του Γυ­μνα­σί­ου, το 1942, εμ­φα­νί­στη­κε στο πε­ριο­δι­κό «Πει­ραϊ­κά Γράμ­μα­τα», που εξέ­δι­δαν ΕΑ­Μί­τες και άλλοι προ­ο­δευ­τι­κοί λο­γο­τέ­χνες του Πει­ραιά, και το 1944 στο ΕΠΟ­Νί­τι­κο φοι­τη­τι­κό πε­ριο­δι­κό «Ξε­κί­νη­μα», του οποί­ου ήταν αρ­χι­συ­ντά­κτης.
Μετά τη δη­μιουρ­γία της ΕΠΟΝ , εντά­χθη­κε στην Ορ­γά­νω­ση της Θεσ­σα­λο­νί­κης και στο ΚΚΕ, ενώ με τη διά­σπα­ση του ΚΚΕ, το 1968, εντά­χθη­κε στο ΚΚΕ «Εσω­τε­ρι­κού».
Για τη δράση του στο χώρο του πα­νε­πι­στη­μί­ου όπου σπού­δα­ζε Ια­τρι­κή συ­νε­λή­φθη το 1948, βα­σα­νί­στη­κε, κα­τα­δι­κά­στη­κε για πα­ρά­νο­μη δράση από έκτα­κτο στρα­το­δι­κείο σε θά­να­το και φυ­λα­κί­στη­κε στο Επτα­πύρ­γιο, έως το 1951 που δό­θη­κε αμνη­στία. Μετά την απο­φυ­λά­κι­σή του ερ­γά­στη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη σαν ακτι­νο­λό­γος.
Έγρα­ψε συ­νο­λι­κά 88 ποι­ή­μα­τα από το 1941 έως το 1971. Το 1979 κυ­κλο­φό­ρη­σε ο συ­γκε­ντρω­τι­κός τόμος των ποι­η­μά­των του και το 1983 κυ­κλο­φό­ρη­σε ιδιω­τι­κά η αυ­το­βιο­γρα­φία του, το Υ.Γ. Από εκεί­νη τη χρο­νο­λο­γία και έπει­τα σιώ­πη­σε ορι­στι­κά και δεν εμ­φα­νί­στη­κε ξανά.
Πα­ράλ­λη­λα με την ποί­η­σή του, που με­τα­φρά­στη­κε στα αγ­γλι­κά, γαλ­λι­κά, γερ­μα­νι­κά και ιτα­λι­κά, και με­λο­ποι­ή­θη­κε από συν­θέ­τες, όπως οι Μίκης Θε­ο­δω­ρά­κης, Θάνος Μι­κρού­τσι­κος, Αγ­γε­λι­κή Ιο­νά­του, Μι­χά­λης Γρη­γο­ρί­ου, Δη­μή­τρης Πα­πα­δη­μη­τρί­ου κ.ά., ασχο­λή­θη­κε και με τη με­λέ­τη και την κρι­τι­κή της λο­γο­τε­χνί­ας, συ­νερ­γα­ζό­με­νος με διά­φο­ρα πε­ριο­δι­κά (Επι­θε­ώ­ρη­ση Τέ­χνης) και με την εφη­με­ρί­δα «Αυγή».
Πέ­θα­νε στις 23/6/2005.
*
[Στο παιδί μου…]
Στο παιδί μου δεν άρε­σαν ποτέ τα πα­ρα­μύ­θια
Και του μι­λού­σα­νε για Δρά­κους και για το πιστό σκυλί
Για τα τα­ξί­δια της Πε­ντά­μορ­φης και για τον άγριο λύκο
Μα στο παιδί δεν άρε­σαν ποτέ τα πα­ρα­μύ­θια
Τώρα, τα βρά­δια, κά­θο­μαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκο­τά­δι σκο­τά­δι,
Του δεί­χνω με το χέρι τους κα­κούς, του μα­θαί­νω
Ονό­μα­τα σαν προ­σευ­χές, του τρα­γου­δώ τους νε­κρούς μας.
Α, φτά­νει πια! Πρέ­πει να λέμε την αλή­θεια στα παι­διά
Πηγή: Ατέχνως
*
Ο Μίκης Θεοδωράκης με τον Μανώλη Αναγνωστάκη, στο πατάρι του βιβλιοπωλείου του Αναγνωστάκη στη Θεσσαλονίκη το 1975.
(Αρχείο Γ. Ζεβελάκη)

από apothalassia2018

Βήμα κοινωνικού προβληματισμού,αναζήτησης στην ποίηση και λογοτεχνία
Επισήμανση: Χρήση εικόνων από άλλες πηγές δεν ενέχουν κανένα οικονομικό σκοπό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s