Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

Πολυτεχνείο

Πολυτεχνείο


Παιδί της Α’ γυμνασίου τότε, την πατρική απώλεια πενθούσα.
Επαρχιωτάκι ήσυχο, αθώο, φοβισμένο
στης Καλλιθέας τις γειτονιές τις πολύβουες.
Εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου ούτε που καταλάβαινα
τον πόνο της αθέατης βίας.
Μόνο παρατηρούσα.
Μια Αθήνα βουβή, νευρική, επικίνδυνη
γεμάτη σκόρπιες σκιές.
Τους συνηθισμένους ρυθμούς της ζητούσε
μες την σιωπή του φόβου.
Ενθουσιασμένα, τα μάτια μόνο μιλούσαν
κάτι άγνωστα λόγια για μένα
παράξενα, κρυφά, ανεξήγητα εκείνες τις ώρες.
Τρία χρόνια μετά το Πολυτεχνείο επισκέφτηκα.
Τις νωπές τις πληγές του ψηλάφισα.
Των μανάδων τα κλάματα, τα ματωμένα σακάκια, φωτογραφίες ανθρώπων, προσωπικά αντικείμενα,
και την σημαία εκείνη…


{ Μαρία Μπρίλη ~ Καλουτά }

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα, άτομα που στέκονται, πανωφόρια και πλήθος