Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΤΟ ΨΙΘΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΥΡΑΣ

ΤΟ ΨΙΘΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΥΡΑΣ

Σαν τη θαλάσσια αύρα που γλείφει
την αμμουδιά , φτάνω κι εγώ. Πλαγιάζω
αποσταμένος πάνω  στο γυμνό χρυσάφι.

Υμνώ  τις περασμένες γενιές
των πετροκόπων της θάλασσας ,
που σμίλεψαν την πέτρα,
τη σχηματοποίησαν σε κύβους ,λιθάρια,
τη μορφοποίησαν σε βότσαλα , 
όπως οι γλύπτες το μάρμαρο

κι έγιναν πολύχρωμες ψηφίδες,

ξαπλωμένες στο γέλασμα του ήλιου.

Με το φλοίσβο
του κύματος, αυτό το αιθέριο
του ανέμου, που μου φουσκώνει
το στήθος μου, αφουγκράζομαι,
την κραυγή του κόσμου.
Διαλογίζομαι στους
ήχους της αγάπης.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες θαλασσιας αυρας
Kατηγορίες
ΕΡΩΤΙΚΟ

ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Ψυχή μου
δε μας απασχολεί
το ίχνος που θ’ αφήσει

το διάβα μας
μέσα στην αέναη πορεία του χρόνου

και στην απόκοσμη  μελωδία.

Γευτήκαμε
το απόλυτο άσκεφτο
που δεν αναπολεί τη σκέψη  του.

Η άνοιξη
ξαναβρίσκει το νόημα της
στην ένωση μας.
Εσωτερικά ελεύθεροι υλοποιούμε
το μήνυμα της αιωνιότητας.

Ένα αθόρυβο κύμα
πλαγιάζει στο βράχο.
Ένα λουλούδι μοσχομυρίζει
τον άνεμο.
Κλείσε τη γαλήνη μέσα σου.

Στην λάμψη των ματιών μας
ελλοχεύει  το αδύνατο.

Ηρεμούμε κι απολαμβάνουμε
στην άκρη της αμμουδιάς
το χάιδεμα της αύρας
όπως το όνειρο ξεχειλισμένης καρδιάς
που δεν μπορεί ν΄ αντέξει
την πραγματοποίηση  του.

Ένα κύμα έφτασε.
το άκουσες;
Απέραντη γαλήνη.
σφάλισε το όνειρο.

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Δημιουργώ παραστάσεις  με λέξεις,
προτάσεις  με λάμψεις αστέρων
σπίτια  με άρωμα ανθρώπων
φως  αστραπή του ουρανού
ζωή σε βράχο τραχύ

Μέχρι ν’ αντικατοπτρίσει ηλιαχτίδες η θάλασσα
ένα κύμα  που ρυτιδώνει αφρό  κι αλάτι
άκουσε ψιθύρους ατέρμονους βουβούς ανέσπερου έρωτα
μοναχικών στιγμών
νυχτερινή κατάληξη  ιαμβικού μέτρου
μια απόκοσμη μουσική με διαπερνά κι εκστασιάζομαι

Άρκτος η τιμωρία του έρωτα
Κασσιόπη θεϊκή σύγκρουση
Ανδρομέδα εξιλαστήριο θύμα
Περσέας από μηχανής θεός
καθένας το δικό του στίγμα στο αέναο

προσδοκίες αιωρούμενες  σε λεπτή κλωστή
από τη γλώσσα  της σιωπής
ποικιλότροπα δοσμένες

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες σιωπης

Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Η θάλασσα  αντιμάχεται τους γλάρους.

Η θάλασσα με το λυσσαλέο  πείσμα

και τα γεροδεμένα μπράτσα.

Η θάλασσα  που αχολογάει,

όταν  η φύση   πενθεί.

Ανατριχιάζει καθένας στη θέα της.

Απ’  τους  αφρούς των κυμάτων  μας γνέφει

και μας  καλεί για να ταξιδέψουμε  καβάλα,

σαν άτια με τη χαίτη ορθή.

Ψάχνει η ψυχή απεγνωσμένα

να μεθύσει στον αιθέρα,

Ανάλαφρα  και γοργόφτερα.

Μαζί στου Πήγασου την ορμή.

Μαζί  στο κελαΐδισμα  των πουλιών.

Μαζί  στο στρώμα σύννεφου,

της αιωνιότητας

Το εσωτερικό μας πηγάδι απύθμενο.

Οι αναμνήσεις μας θολές,

Αργοκίνητες…

Το αέναο λησμονημένο.

Μα από κάπου η μορφή μας φωτοβολεί.

Άπλετη στο φως ντυμένη  λικνίζεται,

η ελπίδα…

Και το άρμα της αστραποβολεί.

Η μοναξιά διαλύεται.

Η συντροφικότητα γυρίζει.

Κι όλα γύρω γίνονται φως.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης θαλασσα
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΑΚΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ

ΑΚΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ

Και χάθηκα στηριγμένος
από μια τρίχα,
του μανιασμένου
ανέμου ,στα ξέμπλεκα γένια .
Τον ακολούθησα σαστισμένος
στο πάτημα της φυγής του
καθώς τα πάντα ισοπέδωνε.
Και εξαφανίστηκα μέσα
σε αυτόν τον χαλασμό
Και δεν με έψαξα.
Γιατί μπορεί να μην έζησα
πραγματικά ποτέ.
Μάης 2017

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικης ΑΚΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ
Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Το ποίημα δεν είναι σαν το κύμα
που η θάλασσα ξεβράζει στην ακτή.
Δεν είναι η στατική οπτική,
το έλος της λίμνης.
Δεν είναι η κουρτίνα του ορίζοντα
και το λυκόφως της δύσης.

Το ποίημα είναι ένα ξεσήκωμα
στην αδιαφορία της καθημερινότητας
μια σαϊτιά πύρινη
ριγμένη στην καρδιά των ανθρώπων.

Το ποίημα είναι κλαυθμός.
μέρος μιας απόκοσμης λάμψης,
ψύχρα του δειλινού, ανεξερεύνητη.

Tο ποίημα είναι ανεκτίμητο,
απόσταγμα ψυχής
αδιάρρηκτο σμιλευμένο  άγαλμα,
εσωτερική παρόρμηση, χείμαρρος.

Το ποίημα δεν είναι κρώξιμο,
γλάρου στην κόγχη του βράχου.
Είναι κοσμική ακτινοβολία
στο πέρασμα του χρόνου και τη στιγμή.

Το ποίημα δεν είναι ανάσα που σβήνεται.
Είναι ψυχορράγημα ονείρου.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής για ποιηματα
Kατηγορίες
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Ο ήλιος έγερνε κοντοστέκοντας στο δειλινό

και η θάλασσα  τα βιαστικά τα κύματα οδηγούσε.

Τα αφρισμένα κύματα, στις κόγχες των βράχων

αποκαμωμένα  έφταναν στη γαλήνια αμμουδιά.

Μοναχικός περιπατητής, κουβαλώντας τις αδυναμίες μου

αφήνοντας ίχνη στην άμμο, ανάμεσα στα κοχύλια,

που η σοροκάδα μανιασμένη ,ίδιο θεριό

σαν ξωτικό, μεταμφιεσμένο σε μέγαιρα,

με τις σκοτεινές κουρτίνες μαζί ανοιγοκλείνοντας,

με βουητό κι η μια την άλλη ψάχνουν, ξέβρασε.

Πάνω απ’ τα κύματα, μοναχικός περιπατητής

κουβαλώντας τις αδυναμίες μου και της καταχνιάς φάνηκε

το άχρωμο πέπλο, τις τελευταίες να σκεπάσει

του δειλινού ανταύγειες ,πάνω απ’ τα σύννεφα

και η θάλασσα, στις κόγχες των βράχων,

τ’ αφρισμένα κύματα οδηγούσε στη γαλήνια αμμουδιά.

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωγραφικής με θαλασσινά τοπία


Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ


Ξεμάκρυνε, απίθωσε  κάτι, παρακεί,
φορτισμένο, ανέκφραστο
σαν ένα μεγάλο κομμάτι μνήμης,
που εκποιήθηκε  σε ανύποπτο χρόνο
όταν ούρλιαζαν οι λύκοι ,στο κατώφλι της αυλόπορτας,
τελευταίος αποχαιρετισμός η μνήμη.

Σκιαγραφεί την απουσία ολόγιομη στην ίδια σκιά της  μνήμης,
ακίνητη ,να περιδιαβαίνει φωτεινή στην ασημόστρατα,
όταν απ’  την χαραμάδα  καμιά φορά
μπαίνει μέσα , στην  ίδια σκέψη,
που αναμοχλεύει  την οντότητά της
με αναμνήσεις και θύμησες .
Πόσες φτερωτές άδειες  μνήμες,
την ίδια στιγμή, στο ίδιο μέρος
θλιμμένη  άηχη
μοναχική.

Στο υποσυνείδητο αχνοφέγγει  το πέρασμα της ελπίδας
αέρινη, μεθυστική, ονειροπαρμένη,
απομεινάρια  τα ίχνη της
πατήματα στο αέναο .

Έρχονται ώρες , το χάραμα, όταν όλα σιγούν,
κι αργότερα , στις πρώτες ομιλίες του πεζοδρομίου,
ρυάκι ο ήχος ξεχύνεται βαρύς,
λυπημένος  και πολύβουος.

Σαν μια διάφανη κουρτίνα  να κάλυψε
κείνους τους διαδρόμους της συνείδησης,

ένα μεγάλο κομμάτι μνήμης .

Αχιλλέας Φιστουρής

Σχετική εικόνα
Kατηγορίες
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ

ΠΡΟΒΑ ΖΩΗΣ

ΠΡΟΒΑ ΖΩΗΣ

Δες και γεύσου   τις στιγμές
που κάνει το λιόγερμα  στο δειλινό,
πριν ξέπνοα  στη δύση  του κρυφτεί.
Δες τα βήματα στο χοροστάσι 
που το αγέρι  λικνίζεται αέρινα,
στα πατήματα των βράχων.

Στις αμμουδιές να χυθούμε
τη μυρωμένη αύρα να ρουφήξουμε.
Να φουσκώσουν τα στήθη μας  εκστατικά ,
να ξεπροβάλλει η άνοιξη με το άρμα της.
Τα κάλλη της να μας κρεμάσει στις αναδρομές
κι όταν ξαποστάσει  στου κύκλου τα γυρίσματα,
θα τη φιλέψουμε απόσταγμα ζωής παιδεμένης .

Η ζωή είναι ένα μυστικό κλειστό
στα νύχια του χρόνου που διαβαίνει,
που δε γνωρίζεις  πως θα σου ανοίξει.
Ένα βέλος  που αεικίνητο ταξιδεύει
κι αν δε βρει στόχο αναδιπλώνεται ,
περιμένοντας  τη στιγμή της αδυναμίας.

Τα ίχνη στην άμμο οριοθετούν
μαζί με τις θύμησες των ξεχασμένων
τις κόγχες των βράχων, που κάποτε φιλοξένησαν
μάταιες ελπίδες…

Αχιλλέας Φιστουρής

Αποτέλεσμα εικόνας για εικονες μοναξιας και αναζητησης
Kατηγορίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ

ΑΝΤΩΝΗ ΛΑΡΔΑ «Συμπληγάδες Λέξεις» ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΕΣ

ΑΝΤΩΝΗ ΛΑΡΔΑ
«Συμπληγάδες Λέξεις»
ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΕΣ
Η ποίηση είναι ένα είδος γραφής που όταν το διαβάζεις πρέπει να αγγίζει τις μύχιες σκέψεις σου και να αισθάνεσαι και μια πνευματική ανάταση. Να είναι ένα περιβόλι, μέσα στο οποίο η βόλτα να είναι ευχάριστη, δροσερή και ωραία. Να καταφέρνει να σε σεργιανίζει με όμορφες λέξεις που δεν είναι μόνο εύηχες, αλλά να έχουν και νοήματα με αρχές και ιδέες πανανθρώπινα. Να μην παιδεύονται άδικα οι λέξεις αν δεν έχουν να πουν τίποτα, όπως έγραψε ένας Κύπριος ποιητής…
Όλα τα παραπάνω είναι, για μια φορά ακόμα, τα πλεονεκτήματα της καινούργιας ποιητικής συλλογής του Αντώνη Λάρδα με τίτλο «Συμπληγάδες λέξεις» (εκδόσεις Αιγέας) που έρχεται να συμπληρώσει την τριλογία του, καθώς προηγήθηκαν οι «Αναρραμοί» και οι «Κρύσταλλοι λήθης» το 2017.
Απολαυστική
Έτσι, μετά από μια σιωπή αρκετών χρόνων, λόγω δημοτικών υποχρεώσεων, ο Λάρδας επανέρχεται στην αγαπημένη ποίησή του, το πρώτο λιθαράκι της οποίας μπήκε το 1966 με τη συλλογή «Ορίζοντες μακρινοί». Μια ποίηση που, με το πέρασμα των χρόνων και την ωριμότητα που διακρίνει τον ποιητή, γίνεται ακόμα πιο γοητευτική και απολαυστική. Γιατί η ποίηση, εκτός των άλλων, είναι και γοητεία και απόλαυση για τον αναγνώστη.
Στις «Συμπληγάδες Λέξεις» ο Αντώνης Λάρδας εγκλωβίζει και αιχμαλωτίζει συναισθήματα, τρυφερότητα, αγωνιστικότητα, δικαιοσύνη. Ακτινοσκοπεί τη ζωή, την πρότερη και τη σημερινή, την καθημερινότητα, την πραγματικότητα που μας περιβάλει. Όλα αυτά που βιώνουμε και τα διαπιστώνουμε καθώς κυλούν τα χρόνια και μοιραία οδεύουμε προς το τέλος. Πικρές και δυσάρεστες στιγμές αλλά και διαπιστώσεις ανακατεμένες και με αντίστοιχες αγαλλίασης αλλά και απογοητεύσεις, έστω και αν η αισιοδοξία είναι ζητούμενο.
Ερωτικά και τρυφερά
Ο Λάρδας γράφει και ταιριάζει στίχους ερωτικά, τρυφερά, βελούδινα, νοσταλγικά αλλά και αγωνιστικά για τη ζωή και το δίκιο. Για τα όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, για νοσταλγικά ταξίδια μακρινά, για την προσπάθεια απόδρασης από τη μιζέρια, για το άγιο πάθος για την ελευθερία που σε πηγαίνει από θρίαμβο σε νίκη με πιο λαμπρό αυτόν της ταπεινότητας.
Ο έρωτας, η λευτεριά αλλά και το δίκιο και τα αδιέξοδα είναι οι άξονες πάνω στους οποίους στηρίζεται η ποίηση του Λάρδα. Αλλά και θλίψη και μελαγχολικά όνειρα και θύμησες… «Ονειρα που κουράστηκαν να περιμένουν τη δικαίωση». «Πηδούν δειλά ποντίκια οι ελπίδες απ’ το καράβι της ψυχής μου που παλεύει σ’ έναν ωκεανό από πληγές εξαγριωμένες και κύματα βουνά σκεπάζουνε την πλώρη». «Της εξουσίας ο υπόκοσμος τους πήρε στο λαιμό του (…) Τόσες σφυριές στ’ αμόνι της ζωής τους κι ακόμα δεν κατάφεραν να δούνε καθαρά ποιος τους γελά και ποιος τους κατεβάζει ξεροσφύρι»… «Ο αληθινός (Δράκος του παραμυθιού) φορούσε καμπαρντίνα και στεκότανε στην παρακάτω γωνιά και παρακολουθούσε ποιοι μπαινοβγαίναν μες στο σπίτι του να πάει να τους καρφώσει στην ασφάλεια να τον κεράσουν «μπράβο» και τσιγάρα σέρτικα. Τράκα τσιγάρα ήθελε και όχι παιδιά ο δράκος». «Ελυσε ο χρόνος τα σανδάλια του και τα ‘ βγαλε/ ξυπόλητος αχνοπατά μες τη ζωή μας. Αθόρυβα να μην τον πάρουμε χαμπάρι/ γυρνάει το μαγγάνι σιωπηλά/ ρίχνει άσπρη σκόνη στα μαλλιά μας/ διακριτικές ρυτίδες μας στολίζει». «Είχαν χορτάσει όνειρα αμέτρητα επαναστάσεων που δεν καρποφορήσαν»… «Στεγνώνουν τόσο γρήγορα τα όνειρα. Γίνονται σκόνη που την παίρνει ο αέρας (…) κι αυτά πεθαίνουν ξαφνικά μέσα στα χέρια σου, χωρίς ένα γλυκό καρπό να σου χαρίσουν»… «Εν τέλει χωρίς έναν θρίαμβο περάσανε τα χρόνια μας και φύγαν (…) εμείς ξωκείλαμε στα βράχια της φθοράς κι εκεί αι αυταπάτες μάς γεράσαν κι έμειναν μόνο δέρμα και οστά βρωμοκοπώντας σάπια λάθη»…
Ευχάριστη
Η «ομηρεία» μέσα στις «Συμπληγάδες Λέξεις» του Αντώνη Λάρδα μόνο πληκτική και ανιαρή δεν είναι. Είναι μια ευχάριστη περιήγηση σε 88 ποιήματα αριστοτεχνικά δομημένα μέσα στα οποία πιθανότατα εκφραζόμαστε κι εμείς ή αν θέλετε όλοι εκείνοι που δεν πήραν τη ζωή τους λάθος. Όλοι εκείνοι που ονειρεύτηκαν, έλπισαν, ερωτεύτηκαν, αγωνίστηκαν, απογοητεύθηκαν…
«Σ’ απόκρημνα νερά δεν ξαναβγαίνω πια. Τώρα ζυγιάζεται η ψυχή προσεκτικά και χαμηλώνει να κουρνιάσει στη φωλιά της».
Δ. Φ

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακες ζωηραφικης συμπληγαδες λεξεις

Η ποιητική τριλογία του Αντώνη Λάρδα «Αναρραμοί», «Κρύσταλλοι Λήθης», «Συμπληγάδες λέξεις» με διάφορη θεματολογία, δείχνουν τον γεμάτο ψυχικό του κόσμο και τον περίτεχνο τρόπο γραφής. Με οδηγό, αυτό το ποιητικό ανθολόγιο εμπειριών και βιωμάτων, φτάνει σ’ εμάς ο εσωτερικός κόσμος του Αντώνη, οι πρώιμες ανησυχίες του και η ιδιαίτερη κοσμοθεωρία του για τα γήινα δρώμενα. Μέσα από την ποίηση του Αντώνη, μεταλαμπαδεύεται σε εμάς η προσωπική του φιλοσοφική θεώρηση για την ποίηση και κυρίως για τον πολιτισμό και τις τέχνες. Μ αυτόν τον τρόπο εκλαμβάνω κι εγώ τον ποιητικό οίστρο του. Γι αυτόν, η ενασχόληση με την ποίηση είναι μια χαραμάδα ηλιαχτίδας, που άνοιξε μέσα του και μπόρεσε να μας την μεταδώσει με τους μεγάλης βαρύτητας στίχους του. Είναι ένας στοχαστής συμβιβασμένος με την ζωή, δεχόμενος τις κακές αλλά και καλές στιγμές της. Κάνει μια προσπάθεια να μετουσιώσει σε μας, όσα υποβόσκουν στις δύσκολες στιγμές μας , μια ιεροτελεστία , που μας καλεί να γίνουμε κι εμείς κοινωνοί του τρόπου έμπνευσης κι εξωτερίκευσης των μύχιων σκέψεών του. Η ποίηση του προσδίδει μια τρυφερή αναπόληση, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη που θα τον κάνει να νιώσει μια οικειότητα . Ο Αντώνης Λάρδας και η Τριλογία του, μας ανοίγει δρόμους να επαναπροσδιορίσουμε την ποίηση από μια άλλη οπτική γωνία. Το κεντρικό θέμα που διαπερνά κάθε φορά τα ποιήματά του παρουσιάζεται με αξιοθαύμαστο τρόπο. Μας δίνει το αίσθημα μιας ψευδαίσθησης ενός κόσμου, όπου οι πράξεις , οι εικόνες και τα όντα βρίσκονται σε μια στενή και ανεξήγητη σχέση με το σύνολο του ψυχισμού μας. Μα, αυτή η ψευδαίσθηση δεν είναι εντέλει που εξιτάρει την φαντασία μας και μάς δίνει μια άλλη θεώρηση για τη ζωή;

Αχιλλέας Φιστουρής